Jogging kuno. Haha. Good morning! :) 

Jogging kuno. Haha. Good morning! :) 

A message from Anonymous
No, I'm not. Sinasabi ko lang nakikita ko. - E

Salamat kung gayon, E. :) 

A message from Anonymous
Sa bagay. Your smile alone is cute already. (Anong konek sa yummy?) Haha! - E

Naks. Lakas mang-uto. Hahaha. Pero, salamat. :) 

A message from Anonymous
Mas magiging yummy ka pa lalo. Hehe.. - E

Sapat na ito. ;) 

A message from Anonymous
Do you work out? - E

Hi, E. No po. Why? :) 

A message from Anonymous
Why are you such a cutie?

Yummy din po, actually. Hahahaha. Jk. 

Pamantasang Normal ng Pilipinas

A message from Anonymous
you look like JM de Guzman

I get that a lot. Haha. Thanks. :D

Nakakatuwang isipin na sa pagkakataong ito ay nakasisigurado na ako sa kung saan talaga ang dapat kong pagkalagyan sa mundo — na hindi gaya noon na mas namamayani sa akin ang takot, ay mas matatag na ako ngayong humaharap sa mga hamong sa akin ay ibinabato.

Alam kong nagsisimula pa lamang ako dito sa panibagong bahagi ng buhay ko, pero nakakatuwang makita ang unti-unting pagkakasakatuparan ng mga pangarap kong minsanan na rin noon naglaho. Na pagkatapos ng mahabang paghihintay ay heto’t muli na naman akong lumalaban, pero sa pagkakataong ito ay wala nang plano pang sumuko o magpatalo hangga’t ang tagumpay ay hindi ko pa nakakamtan.

Unang araw ng klase.

Unang araw ng klase.

Of Coffees and Faucets

  • JD: Tara, inom. Juice o kape?
  • Alex: Kape, sir. Kape ang dumadaloy sa mga ugat ko, e.
  • JD: Buti ka pa. Akin kasi tubig gripo.
  • Alex: Lol. Pakuluan mo muna iyan ha!
  • JD: Hindi na, sir. Kailangan din natin minsan maging madumi.
  • Alex: Pero di ako immune sa bacteria, e.
  • JD: Ayos lang yan. May mga bagay na sadyang hindi natin matanggap sa una.
  • Alex: Katulad ng mahal ko na hindi ako mahal?
  • JD: Katulad ng taba ko na habang buhay ko nang dala-dala.
  • Alex: At kagwapuhan natin na di nila matanggap. HAHAHAHA!
Selfie. 

Selfie. 

Lagi na lang ganito ang kinahahantungan ko. Sa tuwing may darating na isang taong magpaparamdam sa akin na mahalaga ako, na meron palang makatatanggap ng mga kakulangan ko’t mga kasiraan ng ulo, agad kong ibinababa ang itinindig kong pader upang magbakasakali na namang pwede akong maging maligaya — na mayroon akong importansiya. 

Pero hindi, e. Hindi nga pala. Isang malaking pagkakamali nga pala ang umasa—ang muling umasang ako’y magiging maligaya pa. Dahil paglipas ng ilang panahon, magigising na naman ako sa panibagong umagang ako na naman lang mag-isa at kinakailangan ko na namang dagdagan ang taas ng aking pader para iligtas ang sarili ko mula sa pananakit ng iba.  

  At minsan pa
     ay natagpuan
         ko ang sariling
      nalulunod
  sa kalungkutang
       kung saan
          ay kusa
      akong
   sumisid at
       nagpatianod

Pagkatawid Lang Beach
Julugan, Tanza, Cavite
Oct. 5, 2013